سیاست

دیدار با نصور نقی پور، فعال بازداشت شده حقوق بشر

یکشنبه, مرداد ۳م, ۱۳۸۹ | سیاست | بدون نظر

امروز دیداری سه ساعته با نصور نقی پور داشتم. وبلاگ نویس فعال قزوینی در حوزه سایبر و حقوق بشر که اسفند ماه سال ۱۳۸۸ در قزوین بازداشت و سپس به زندان اوین منتقل شد. ۴ ماه بازداشت را تحمل کرد و دو هفته پیش با قرار وثیقه آزاد شد.

راستش وقتی او را دیدم باورم نمی‌شد که دیدمش! پرسیدم چرا اینطور شد؟ گفت نمی‌دانم چرا این آوار روی سرم خراب شد! توضیحاتی از شرایط زندان و چگونگی دستگیری اش خواستم. خلاصه اش این بود که او را به عنوان مدیریت فنی یک سایت حقوق بشر شناسایی و شبانه از تهران به منزلش مراجعه می‌کنند. بازداشتش می‌کنند و به همراه کامپیوتر، سی دی ها و … او را به زندان اوین منتقل می‌کنند. یک ماه و نیم را در انفرادی می‌گذارند و در این مدت مورد بازجویی در مورد مسائل فنی آن سایت و برخی فعالیتهایش در حوزه سایبر قرار می‌گیرد. روزها فقط به مدت ۱۵ دقیقه با چشم بسته حق استفاده از فضای آزاد را داشته است. البته رفتار بازجوها در همه مدت این ۴ ماه با او بسیار خوب و مسالمت آمیز بوده است. در سلولش به جز ۳ پتو برای خواب چیز دیگری نداشته است! دوران تنهایی و انزوای شدید روحی را سپری کرده است که فکر نمی‌کنم شخصا تاب تحمل آن را داشته باشم.  پس از یک ماه و نیم انفرادی بحث ها و بازجویی ها با او جنبه چالشی پیدا می‌کند و البته به هیچ وجه اصرار بر قانع کردن او نبوده است. البته حالا شرایط او هم فرق می‌کرده و با یک زندانی حقوق بشری دیگر در یک سوئیت به سر می‌برده است. پس از سپری کردن این مدت یکروز به او گفته اند وسایلش را جمع کند و می‌تواند برود!

البته این تمام ماجرا نبوده است. حالا هم باید در انتظار حکم دادگاه باشد که احتمالا مدت دیگری هم زندانی در انتظارش است. می‌گفت شرایطی را که تجربه کرده او را امیدوار به بهبود شرایط فکری کنشگران اجتماعی و وضعیت امنیتی بخصوص زندانیان سیاسی کرده است. اما به هر حال زندان و تحملش واقعا سخت و کشنده است به طوریکه حتی چهره نزدیکترین افراد مثل پدر و مادر را هم فراموش کرده بوده است و این دوران را یک دالان تجربه ساز و بازنگرانه به گذشته خویش و وضعیت سیاسی روز جامعه می دانست. می‌گفت انعکاس های بیرون زندانی شدن او در سطح رسانه ها دائم به اطلاعش می‌رسید. دیوار نوشته های حسین درخشان را روی دیوارهای زندان دیده است که از امید و صبر سخن گفته است.

گفت که بعد از آزادی تقاضاهای مصاحبه و پناهندگی زیادی داشته است اما هیچ یک را قبول نکرده است. از او خواستم در مصاحبه پادکستی شرکت کند تا اینها را با صدای خودش منتشر کنم. قول مساعد داد که در آینده اینکار را بکند اما فعلا دغدغه اش کار و زندگی و تحصیل است که بدلیل شرایط بوجود آمده، محدودیت های فراوانی برایش ایجاد شده است.

افکار نصور با گذشته فرق نکرده بود و کماکان دغدغه آزادی، عدالت و معنویت را داشت. قاطعانه باید بگویم که با پشت سر گذاشتن شرایط سخت گذشته و شرایط مبهم پیش رو همچنان روحیه امید، زندگی و نزدیکی در او موج می‌زد. او یک واقعیت مستند و الگوی بی‌نظیر برای همه آنهایی است که زندگی و جامعه را تیره و تار از آنچه که هست می‌بییند.

۲۲ بهمن سرنوشت ساز

سه شنبه, بهمن ۲۰م, ۱۳۸۸ | سیاست | ۱ نظر

۲۲ بهمن امسال سرنوشت ساز ترین روز در تاریخ جمهوری اسلامی است. در این روز مسیر و آینده ایران تا حدود زیادی مشخص خواهد شد. دلیل این موضوع این است که جنبش سبزی که از بعد از انتخابات شکل گرفته است تا کنون در هر مراسم و راهپیمایی حضور خود را به نفع جریان اپوزیسیون و البته از روشهای خاص خود اعلام کرده است. از پس از آخرین حضور محسوس این جنبش هم که در روز عاشورا بوده است دولت و نظام اعمال و روشهای مختلفی را برای محدود سازی و جلوگیری از فعالیتهای این جنیش انجام داده است. این روشها از بازداشتها و اعدامها بوده است تا برگزاری مناظره ها و کرسی های بحث که راجع به شفاف سازی مسائل انتخابات صورت گرفته است.  همه اینها نشان می‌دهد که به نظر من نظام تا کنون از نزدیک به حداکثر توان خود برای کنترل این جنبش استفاده کرده است و چنانچه بخواهد توان بیشتری به خرج دهد نه به نفع نظام و دولت خواهد بود و نه به نفع مردم.

حالا و در این شرایط نتیجه تمام این اقدامات در روز ۲۲ بهمن امسال مشخص خواهد شد. چنانچه این جنبش در این روز تحرکی نداشته باشد به معنی پایان و نزدیک شدن به زمان مرگ این جنبش است. اما بالعکس اگر بازهم سبزها به طور محسوس پیگیر مطالبات خود باشند نشان می‌دهد که این قصه سر دراز دارد و پایان یافتنی نیست و یا حداقل به این سادگی ها به پایان نمی‌رسد.

مرتضی نبوی که یک قزوینی عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام است در سخنرانی خود در قزوین قاطعانه اعلام کرده است که مرگ این جنبش فرا رسیده و در ۲۲ بهمن امسال جرات حضور و اخلال را نخواهند داشت. از سوی دیگر، فعالان این جنبش در حال برنامه ریزی برای حضور موثرتر خود در راهپیمایی ۲۲ بهمن نسبت به حضورهای پیشین خود و بدون هیچگونه ترس و واهمه ای از تبعات احتمالی آن از سوی دولت در برابر خودشان هستند. این نشان می‌دهد که هر دو طرف به طور قاطعانه به تصمیم و رفتارهای گذشته خود مطمئن هستند و بی صبرانه منتظر مشاهده نتیجه آن در این روز تاریخی و سرنوشت ساز هستند.

بدون اینکه بخواهم تحلیل های هر طرف را تایید یا رد کنم اما این تحلیل قاطعانه، بیشتر از آنکه یک تحلیل باشد به نوعی برای ترساندان و ضعیف شمردن طرف مقابل نیز مورد استفاده قرار گرفته است. خصوصا افرادی مانند نبوی و خیلی های دیگر که چنین تحلیلی را ارائه داده اند به نظر من خود را در برابر یک ریسک بزرگ قرار داده اند. اگر این جنبش فعالیت خود را در این روز نشان دهد نشانه ابطال تحلیل و نظر آنهاست و این موضوع نظریه های آینده آنها را نیز دچار تردید می‌کند و البته اگر نظر آنها درست باشد می‌توان به نظرهای آینده آنها اعتماد بیشتری نمود.

به هر حال همه منتظریم تا ببینیم در این روز چه اتفاقی می‌افتد. آیا جنبش سبز سکوت اختیار کرده و ضعیف تر از گذشته تحرک خواهد داشت و یا نه به میزان گذشته و حتی پررنگ‌تر مطالبات خود را جستجو خواهد کرد.

« مطالب قبلی مطالب بعدی »

جستجو