گریز

وبلاگها پر مخاطب ترین رسانه اینترنت

دوشنبه, بهمن ۲۶م, ۱۳۸۸ | رسانه | بدون نظر

درست است که سیستم های رسانه ای جدیدی به اینترنت اضافه شده اند و هر روز هم در حال اضافه شده اند اما همچنان وبلاگها پرمخاطب ترین رسانه اینترنت هستند. سیستم های نوظهور (نوظهور تر از وبلاگ) مثل فیس بوک، توئیتر، فرندفید، گوگل ریدر و اخیرا گوگل باز با آنکه امکان مرور محتوا و نظرات و تعامل با دیگران را خیلی سریعتر از وبلاگها محیا می‌سازد اما بدلیل تخصصی تر بودن و احیانا نیاز به ثبت نام و فیلتر بودن به اندازه وبلاگها مخاطب ندارند.

این یک موضوع مهم است که اگر می‌خواهید مطلبی منتشر کنید که بیشتر مخاطب داشته باشد باید سعی کنید آن را در وبلاگتان منتشر کنید. برای پی بردن به این موضوع فقط کافی است دقت کنید وقتی بیشترین بازدید کننده یک وبلاگ از طریق موتورهای جستجو از طریق آدرس خود سایت است به معنی این است که خیلی ها هنوز برای ورود به یک وبلاگ گمان می‌کنند که باید آدرس آن را باید ابتدا در گوگل وارد کنند! حالا و در این شرایط چگونه انتظار دارید چنین مخاطبانی وارد فیس بوک شوند و شما را تگ بزنند؟! البته باید در بین باید این موضوع را هم مورد توجه قرار داد که هریک از این رسانه ها کارکرد خود را نیز دارند. مثلا سیستم تعاملی و جذاب موجود در فیس بوک باعث شده است با اینکه تعداد فعالان آنجا خیلی کمتر از وبلاگ نویسان است اما فعالیت هریک از آنها خیلی بیشتر از یک وبلاگ نویس باشد. اما همانطور که اشاره شد تعداد فعالان آنجا خیلی کمتر از وبلاگ نویسان است بنابراین درصد اینکه تعداد افراد بیشتری مطلب شما را بخوانند در آنجا نسبت به وبلاگها کاهش محسوسی می‌یابد.

البته آینده را نمی‌توان پیش بینی کرد. ممکن است روزی برسد که سیستم های نوظهور گوی رقابت را از وبلاگها بدزدند و مخاطبی به اندازه وبلاگها پیدا کنند اما تا آنروز حداقل در ایران راه زیادی باقی مانده است.

تنها تفاوتی که می‌ماند بررسی میزان مخاطبان سایتها و وبلاگها است که اگر بخواهیم چنین موضوعی را نیز مورد توجه قرار دهیم وبلاگها به دلیل کمیت بیشتر آنها نسبت به سایتها دارای مخاطب بیشتری هستند. با آنچه گفته شد می‌توان به این نتیجه رسید که در مجموع و در حال حاضر وبلاگها پر مخاطب ترین و تاثیرگذارترین بخش رسانه ای اینترنت است که بیشترین سهم را هم در تولید محتوای اینترنتی به خود اختصاص داده اند.

۲۲ بهمن سرنوشت ساز

سه شنبه, بهمن ۲۰م, ۱۳۸۸ | سیاست | ۱ نظر

۲۲ بهمن امسال سرنوشت ساز ترین روز در تاریخ جمهوری اسلامی است. در این روز مسیر و آینده ایران تا حدود زیادی مشخص خواهد شد. دلیل این موضوع این است که جنبش سبزی که از بعد از انتخابات شکل گرفته است تا کنون در هر مراسم و راهپیمایی حضور خود را به نفع جریان اپوزیسیون و البته از روشهای خاص خود اعلام کرده است. از پس از آخرین حضور محسوس این جنبش هم که در روز عاشورا بوده است دولت و نظام اعمال و روشهای مختلفی را برای محدود سازی و جلوگیری از فعالیتهای این جنیش انجام داده است. این روشها از بازداشتها و اعدامها بوده است تا برگزاری مناظره ها و کرسی های بحث که راجع به شفاف سازی مسائل انتخابات صورت گرفته است.  همه اینها نشان می‌دهد که به نظر من نظام تا کنون از نزدیک به حداکثر توان خود برای کنترل این جنبش استفاده کرده است و چنانچه بخواهد توان بیشتری به خرج دهد نه به نفع نظام و دولت خواهد بود و نه به نفع مردم.

حالا و در این شرایط نتیجه تمام این اقدامات در روز ۲۲ بهمن امسال مشخص خواهد شد. چنانچه این جنبش در این روز تحرکی نداشته باشد به معنی پایان و نزدیک شدن به زمان مرگ این جنبش است. اما بالعکس اگر بازهم سبزها به طور محسوس پیگیر مطالبات خود باشند نشان می‌دهد که این قصه سر دراز دارد و پایان یافتنی نیست و یا حداقل به این سادگی ها به پایان نمی‌رسد.

مرتضی نبوی که یک قزوینی عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام است در سخنرانی خود در قزوین قاطعانه اعلام کرده است که مرگ این جنبش فرا رسیده و در ۲۲ بهمن امسال جرات حضور و اخلال را نخواهند داشت. از سوی دیگر، فعالان این جنبش در حال برنامه ریزی برای حضور موثرتر خود در راهپیمایی ۲۲ بهمن نسبت به حضورهای پیشین خود و بدون هیچگونه ترس و واهمه ای از تبعات احتمالی آن از سوی دولت در برابر خودشان هستند. این نشان می‌دهد که هر دو طرف به طور قاطعانه به تصمیم و رفتارهای گذشته خود مطمئن هستند و بی صبرانه منتظر مشاهده نتیجه آن در این روز تاریخی و سرنوشت ساز هستند.

بدون اینکه بخواهم تحلیل های هر طرف را تایید یا رد کنم اما این تحلیل قاطعانه، بیشتر از آنکه یک تحلیل باشد به نوعی برای ترساندان و ضعیف شمردن طرف مقابل نیز مورد استفاده قرار گرفته است. خصوصا افرادی مانند نبوی و خیلی های دیگر که چنین تحلیلی را ارائه داده اند به نظر من خود را در برابر یک ریسک بزرگ قرار داده اند. اگر این جنبش فعالیت خود را در این روز نشان دهد نشانه ابطال تحلیل و نظر آنهاست و این موضوع نظریه های آینده آنها را نیز دچار تردید می‌کند و البته اگر نظر آنها درست باشد می‌توان به نظرهای آینده آنها اعتماد بیشتری نمود.

به هر حال همه منتظریم تا ببینیم در این روز چه اتفاقی می‌افتد. آیا جنبش سبز سکوت اختیار کرده و ضعیف تر از گذشته تحرک خواهد داشت و یا نه به میزان گذشته و حتی پررنگ‌تر مطالبات خود را جستجو خواهد کرد.