گریز

بیانیه

پنجشنبه, اردیبهشت ۳۱م, ۱۳۸۸ | وبلاگ | Comments Off

برادران و خواهران ارجمند:
۱- من را از تبلیغ برای کاندید مطبوع خود یا تبلیغ برگزاری جلسات و نشستهای انتخاباتی معذور بدارید.
۲- اگر در خواست اضافه یا حذف وبلاگ خود از قسمت وبلاگهای بروز شده دارید آدرس وبلاگ خود را نیز بفرستید. من از کجا بدانم آدرس وبلاگ شما چیست!
۳- جهت ارتباط خصوصی از قسمت تماس بالای صفحه اقدام نمایید نه قسمت نظرات مطالب.

هوای داغ وبلاگستان قزوین

چهارشنبه, اردیبهشت ۳۰م, ۱۳۸۸ | وبلاگستان | ۵ نظر

تعداد وبلاگهای فعال قزوین به شدت افزایش یافته است. اگر پس از گذشت سالها تعداد آنها در ۴ ماه پیش به ۱۹۰ رسیده بود در همین مدت کوتاه ۶۰ وبلاگ تازه به آنها اضافه شده و تعدادشان را به ۲۵۰ رسانیده است. هر روز تقریبا ۲۰ وبلاگ بروز می‌شوند و موضوعات بسیار متنوعی را منتشر می‌کنند. موضوعات آنقدر متنوع هستند که هر سلیقه ای را پوشش می‌دهند. راستش را بخواهید خودم هم با تعدادی از موضوعات وبلاگها همفکر نیستم اما خب عده ای هستند که با آنها همفکر هستند و تحمل مخالف یعنی اینکه همه باشند.

بیشترین بازدید از وبلاگ ها در روز سه شنبه صورت می‌گیرد. یعنی اگر می‌خواهید مطلبی بنویسد که بیشترین بازدیدکننده را در طول هفته داشته باشد آن را صبح خیلی زود روز سه شنبه یا آخر شب دوشنبه منتشر کنید. روزهای چهارشنبه و شنبه رتبه دوم و سوم را دارند. سعی کنید این روزها را هم از دست ندهید. لیستی که من این کنار گذاشته ام آخرین ۹۰ وبلاگ از ۲۵۰ وبلاگ بروز شده را نمایش می‌دهد. تقریبا هر دو روز یک وبلاگ پیدا می‌کنم یا خود صاحبانش به من معرفی می‌کنند که متعلق به قزوین است و به این لیست اضافه می‌کنم.

وقتی وبلاگ خود را بروز کنید به طور متوسط ۲ ساعت طول می‌کشد تا در این لیست نمایش داده شود و من هیچ دخالتی در زود یا دیر نمایش دادن آن ندارم. تمام وبلاگها به نوعی مرتبط با قزوین هستند و سعی می‌کنم وبلاگهایی که به تولید محتوا نمی‌پردازند و دائم مطالب دیگران را کپی می‌کنند را در لیست قرار ندهم. تعداد انگشت‌شماری از این وبلاگها، وبلاگهای انتخاباتی هستند که معمولا بعد از انتخابات هم منحل می‌شوند. اگر وبلاگی اسمی با مفهوم مشخص نداشته باشد به جای اسم وبلاگ، نام نویسنده وبلاگ نمایش داده می‌شود.

اگر شخصی نمی‌خواهد وبلاگش در اینجا نمایش داده شود می‌تواند نام و نشانی وبلاگش را از طریق فرم تماس بالای این صفحه بفرستد تا او را حذف کنم. البته قبل از حذف از خود وبلاگش استعلام می‌کنم که آیا واقعا خود او بوده که درخواست حذف داده است یا نه.

برای اینکه وبلاگتان بازدیدکننده زیادتری داشته باشد سعی کنید دیگران به شما لینک بدهند. اینکار همچنین باعث می‌شود تا وقتی مطالب شما را در موتورهای جستجو، جستجو می‌کنند در صفحات نخستین باشید. برای اینکه دیگران به شما لینک بدهند می‌توانید با مدیران آن وبلاگها ارتباط برقرار کنید و از آنها درخواست کنید لینک شما را در وبلاگ یا سایتشان قرار بدهند.

اگر داخل وبلاگ خود عکس قرار می‌دهید توضیح آن را علاوه بر زیر آن بصورت Tooltip هم بنویسید. یعنی وقتی موس را روی آن نگه می‌دارید همان توضیح زیر عکس نمایش داده شود. در بلاگفا وقتی پنجره افزودن تصویر به نوشته را باز می‌کنید جایی برای چنین چیزی وجود دارد.

در نهایت اینکه سعی کنید حضور شما مقداری نظم داشته باشد. نه اینکه در یک دوره ای هر روز بروز کنید و در یک دوره ماهی یکبار هم بروز نکنید. اگر حوصله آن را ندارید که یک مطلب طولانی بنویسید تا هرجا که حوصله دارید بنویسید و بر روی کامپیوتر خود ذخیره کنید و نگارش ادامه آن را برای فرصت بعدی بگذارید. برای وبلاگ خود وقت بگذارید و از آن لذت ببرید.

وضعیت بحرانی بیمارستان کودکان قدس

شنبه, اردیبهشت ۲۶م, ۱۳۸۸ | قزوین | ۵ نظر

یکی از مخاطبان وبلاگ مطلبی برایم ایمیل کرده است و درخواست کرده است آن را منتشر کنم. مطلب او را بدون کم و کاست بخوانید:

من یکی از پرستاران بیمارستان کودکان قدس هستم. بی توجهی مسئولین این بیمارستان و همچنین مسئولین محترم شهر و استان نسبت به رفاه و حال مادران بیچاره ای که فرزندان معصوم آنها در این بیمارستان بستری هستند مرا وادار به ارسال این نوشته کرده است. امید آنکه صدای آه دل این مادران به گوش شما عزیزان برسد.

بیمارستان کودکان برخلاف سایر بیمارستانها یک پای درمان والدین هستند و از آنجایی که تقریبا” ۹۸% کادر درمانی خانم میباشند، حضور مادران در کنار کودکان بیمار الزامی است.

۱- وقتی بیمارستانی ظرفیت تعیین شده ای برای پذیرش بیمار دارد چه دلیلی دارد که بسیار بیشتر از توان بیمار می‌پذیرد و مادران بیچاره مجبور می‌شوند در طول درمان که بعضا” به ۲۰ روز هم می‌رسد در راهروها به سر ببرند، جای خواب و استراحت نداشته باشند و هر لحظه به دلیل حضور پزشکان مرد یا خدمات مرد و یا پدر بیماران در هر لحظه از شبانه روز مؤذب باشند. حالا بگذریم از بقیه ماجرا که به دلیل خارج از حد استاندارد بودن تعداد بیماران و کم بودن کادر پرستاری همیشه از طرف والدین بیمار این کادر زحمتکش مورد توهین و فحاشی قرار می‌گیرند و هیچ انگیزه ای برای کار کردن ندارند!

۲- هزینه همراه در هر شب بیش از ده هزار تومان است ولی آیا خدمات ارائه شده به هزار تومان هم می‌رسد؟! کاش از وضع غذای بیمارستان یک پرس و جویی بکنید! شبها که سیب زمینی و تخم مرغ آب پز، خوراک سوسیس (که همگان به مضرات آن آگاهند)، کباب کوبیده خام، خوراک لوبیا (که فقط آب و پوست لوبیا است)، کوکوی سیب زمینی (که روغن از آن شرشر می‌کند) به اضافه ۴-۵ قاشق سوپ که جزء قابل خوردنش فقط همان سوپ است و مابقی خوراک سطل زباله! البته از حق نگذریم که ناهار بدک نیست که شاید دلیل آن حضور رئیس و رؤسا در بیمارستان باشد!

۳- در تمام دنیا حتی جنگلهای آمازون لباس کودکان و ملحفه ها و حتی در و دیوار را گل منگلی و عروسکی درست میکنند تا این ۲۰-۱۵ روزی که کودکان در بیمارستان هستند به خاطر پروسیجرهای مختلف درمانی کمتر وحشت کنند ولی در بیمارستان کودکان قدس تنها چیزی که اهمیت ندارد انگار همین کودکان معصوم هستند! حالا بگذریم از اینکه بیمارستان به این بزرگی رختشویخانه اش حتی یک اتو ندارد و مادران و کودکان مجبورند که لباسهای بسیار بد رنگ و بد دوخت و بد منظره و چروکیده بپوشند! تنها چیزی که مهم نیست عزت و کرامت انسانی است!! اگر بیمارستان بودجه ندارد خب میتواند تهیه لباس را به یک واحد خصوصی واگذار کند تا بیماران و همراهانشان در بدو پذیرش تهیه کنند!

۴- مادری که برای اولین بار در بیمارستان بستری شده آیا نیاز آموزشی در خود احساس نمیکند که هم در مورد حال و هم در آینده اطلاعات خود را افزایش دهد؟ آیا در اینجا نقش سوپروایز آموزشی و بالینی برای برنامه ریزی پررنگ نمیشود!؟ ولی تنها چیزی که قابل مشاهده است فقط حضور و غیاب پرسنل و گاها” چک کردن تاریخ سرم هاست. یا اینکه در کتابخانه برای فللان کنگره در حال سرچ مطالب هستند که آن هم برای گرفتن امتیاز برای خودشان است نه برای افزایش روند کیفیت درمانی!

در این بیمارستان دهها مسائل دیگر که قابل بیان نیست وجود دارد و فقط اگر خدای نکرده فرزند دلبند شما یا اقوام و نزدیکان یا درو همسایه در این بیمارستان بستری شده باشد می‌فهمید که در این بیمارستان چه می‌گذرد! امید آنکه این مطالب فقط در حد مطالب خواندنی نباشد و در روزی و روزگاری و شاید هم قرن های آتی مثمر ثمر باشد!