گریز

یکشنبه, آبان ۲۷م, ۱۳۸۶ | وبلاگستان | ۹ نظر

در آستانه سه سالگی وبلاگ نویسی ام از اولین وبلاگم تا حالا می‌خواهم این مطلب را به شما اختصاص دهم. هر سوالی راجع به هر چیزی که دوست دارید از وبلاگم، خودم و… می‌توانید بپرسید تا اینجا جواب بدهم. سوال‌هایی که اگر مثلا همدیگر را در یک میهمانی یا یک کافه می‌دیدیم از من می‌پرسیدید. فقط فرقش این است شاید آنجا رودررو رویتان نمی‌شده بپرسید ولی اینجا آزادانه بدون اینکه حتی خودتان را معرفی کنید می‌توانید بپرسید.

برای اینکه سوالتان را هم راحتر بپرسید به اینجا بروید و آن را ارسال کنید. هر چندتا که سوال داشتید مسئله ای نیست. هیچ محدودیتی در نوع سوالها و تعدادشان وجود ندارد.

فرهنگ استفاده از جریان آزادانه اطلاعات

شنبه, آبان ۲۶م, ۱۳۸۶ | رسانه | ۱ نظر

چندی است که چند وبلاگ بدون هویت با نویسندگان نامشخص بوجود آمده اند که به انتشار مطالب و اخبار در حوزه قزوین می‌پردازند. البته این موضوع چیز تازه ای نیست و تقریبا از زمانی که رسانه ای به نام اینترنت بوجود آمد پدیده رسانه های بدون هویت نیز در سراسر آن شکل گرفته است. در واقع این یکی از خاصیت های اینترنت در سراسر جهان است که افراد بدون کسب مجوز از نهاد یا سازمان خاصی و بدون گذر از فیلتر جایی می‌توانند به انتشار مطالب بپردازند.

هرچه هم که زمان می‌گذرد بدلیل نفوذ اینترنت در جامعه و دسترسی راحت به آن گسترش رسانه های بدون هویت با استفاده از بستر اینترنت بیشتر گسترش می‌یابد. کاملا مشهود است چیزی که موجب گسترش چنین رسانه هایی می‌شود عقیده و علاقه صاحبان آنها به گفتن حرفها و نظرات خود از یکطرف و ترس آنها از دولتها و ترس از محروم شدن از حقوق اجتماعیشان از سوی دیگر موجب می‌شود که بدون هویت و شناسایی خود به انتشار مطالب و حرفهای خود بپردازند.

راه حلی که دولتهای کشورهای مختلف برای مقابله با این موضوع در نظر گرفته اند فیلتر کردن وبلاگها و وب سایتهای مذکور است. چنین راه حلی هرچند موقتا می‌تواند آن وبلاگ یا وب سایت را از دید تعدادی از افراد پنهان دارد اما دوباره سایت یا وبلاگ مذکور می‌تواند با تغییر آدرس همچنان به روند خود ادامه دهد.

در واقع جریان آزاد اطلاع رسانی در اینترنت بخاطر هویتی که خود اینترنت بر مبنای آن بنا شده است مشابه یک نهر آب می‌ماند که در مسیر خود اگر به مانعی برخورد کند باز هم راه خود را از کنار آن می‌یابد و پیش می‌رود. چنین روشی فواید خود را دارد و درباره آن هم زیاد صحبت شده است. مهمترین فایده آن محدودیتی است که برخی دولتها ممکن است در قبال انتشار آزاد «مطالب درست» برای سایر رسانه های ایجاد کنند و اینترنت از این نظر آسیب پذیر نیست. اما اگر بخواهیم عادلانه تر به این موضوع نگاه کنیم ضررهایی هم شامل رسانه آزاد اینترنت می‌شود. یکی از مهمترین این ضررها است ضرری است که ممکن درست بر خلاف فایده اول اتفاق بیفتد. یعنی چون بر خروجی مطالب تولیدی نظر بالاتری اعمال نمی‌شود و بدون نظارت منتشر می‌شود ممکن است مطالب منتشر شده از نظر صحت و درستی واقعا دچار مشکل باشند و مقداری گمراهی ایجاد کنند.

تنها راه حل پیش رو برای جلوگیری از این اتفاق ایجاد فرهنگ صحیح استفاده از جریان آزاد اطلاع رسانی است. یعنی هرچیزی که در اینترنت و بخصوص وبلاگها و وب سایتهای بدون هویت است لزوما درست نیست و «خود استفاده کننده» موظف است اگر می‌خواهد از آن استفاده کند یا نقل کند درباره آن تحقیق کند و خیلی زود به درستی آن مطلب مهر تایید نزند. برای شکل گیری این موضوع وظیفه دولتها است که به جای سرمایه گذاری بر روی سیستم های فیلترینگ و ایجاد محدودیت ها، بیشتر بر روی فرهنگ استفاده صحیح از جریان آزادانه اطلاعات افراد سرمایه گذاری کنند و با آموزشهای صحیح بنای پایه گذاری این فرهنگ را مثل سایر فرهنگ ها در تک تک افراد جامعه نهادینه سازند.

پنجشنبه, آبان ۲۴م, ۱۳۸۶ | دسته‌بندی نشده | بدون نظر

آرزو کردم برگردد
برگشت
دسته کلیدش را برداشت و رفت.

قزوین، شهری که موسیقی ندارد

چهارشنبه, آبان ۲۳م, ۱۳۸۶ | دسته‌بندی نشده | ۴ نظر

خودتان حساب کنید ببینید چقدر این شهر از نظر موسیقی محجور مانده است که وقتی یک کنسرت قزوین در تهران و آن هم در شرایطی که معدود شهروندان قزوین می‌توانند در آن شرکت کنند برگزار می‌شود تیتر اول خیلی از روزنامه ها می‌شود و همه جا از این اتفاق هنری صحبت می‌شود.

البته من مخالف این کار نیستم و بسیار کار تحسین برانگیزی هم هست اما وقتی قزوین در این باره چیزی برای عرضه به خود شهروندانش در درجه اول ندارد چطور باید برگزاری یک کنسرت در تهران در اولویت قرار بگیرد. موسیقی قزوین تقریبا از ۴ – ۵ سال پیش زمانی که کنسرت آرین در قزوین برگزار شد و پس از بوجود آمدن جنجال های آن تقریبا مُرد و شهروندان قزوین به هیزم تر آنها سوختند و مدتهاست که از برخورداری موسیقی چه بومی و چه غیر بومی محروم مانده اند.

البته این بدین معنا نیست که هنر موسیقی در قزوین رشد نکرده است و ما هنرمند در این زمینه نداریم بلکه اصل حرف ارائه این هنر به مردم است. همانطور که هنر تئاتر حداقل از لحاظ ارائه بومی‌آن بسیار رشد کرده است و دائم شاهد برگزاری نمایش ها در همین سالنهای محدود هستیم اما هنر موسیقی از این نظر عقب مانده است.

یادم می‌آید وقتی مسئول انجمن موسیقی قزوین حدود ۱ سال پیش خبر از برگزاری کنسرت های متعدد موسیقی در شهر داد آنقدر خوشحال شدم که خبرش را ۲ روز در قزوین نت گذاشتم خبر اول بماند. خواستم به این شکل از او تعهد بگیرم که به قول و حرفش عمل کند اما دریغ که چنین نشد و اگر هم شد تبلیغات آن به اندازه ای نبود که افراد زیادی از آن باخبر شوند و استفاده کنند.

اگر می‌گوییم قزوین از لحاظ فضای سبز، مراکز فرهنگی و … کمبود دارد موضوعی است که از مدتها پیش مطرح بوده است و هیچ وقت دوران اوج نداشته است که بخواهیم به آن تاسف بخوریم. اما موسیقی قزوین از این نظر توقعات فراوانی ایجاد کرده است و چیزی نیست که بخواهیم از آن بگذریم چرا که در حدود سالهای ۷۵ این موضوع در قزوین بسیار رونق داشته است و خیلی ها صفهای طولانی کنسرتهای موسیقی در قزوین را شاهد بوده اند.

واقعیت این است که جوانان قزوین تشنه موسیقی شده اند و دائم تفریحات خود را با نوار سی دی و چیزهای کم ارزش دیگر پر می‌کنند. یک مثال روشن برای این موضوع رقم فروش بلیط های کنسرت موسیقی اخیر با یک خواننده نه چندان معروف - که آن هم متاسفانه بنابر آخرین خبر در آخرین لحظات لغو شد - است. نمی‌خواهم از برگزاری کنسرت به شکل غیر قانونی حمایت کنم اما موسیقی قزوین چه از نظر برگزاری کنسرت های موسیقی بومی و چه دعوت از خوانندگان و نوازندگان غیر بومی نیاز به حمایت و تزریق انرژی فراوان به آن دارد و تا دوباره لقب افسرده ترین شهر ایران به قزوین نخورده است باید فکری برای این موضوع شود.

دوشنبه, آبان ۲۱م, ۱۳۸۶ | وبلاگستان | بدون نظر