گریز

گلد کوئست

شنبه, مرداد ۱۰م, ۱۳۸۳ | دسته‌بندی نشده | ۱۴ نظر

مدتی است که پدیده هایی موسوم به گلد کوئست یا گلد ماین و … رواج زیادی در میان گروههای مختلف جامعه خصوصا جوانان جویای پولهای هنگفت پیدا کرده است. این جریان از آنجا حیات پیدا می کند که در یک طرف راه اندازان سودجو که به چیزی غیر از پول های بی دردسر نمی اندیشند قرار دارند و در طرف دیگر جوانان که رویای رسیدن به پول فکر اندیشیدن در مورد هریک از جوانب آن را از آنها سلب کرده است.

شیوه عملکرد این سیستمها به این شکل است که ابتدا باید از کسی که وارد یکی از این جریانات شده با پرداخت مبلغی پول دریافت یک دسترسی عضویت نمائید. پس از آن شما زیر گروه او شده اید و شما هم می توانید به همین شکل دیگران را راغب کنید که عضو گروه شوند و تقاضای عضویت زیر گروه خود همراه با وجه آن به کسی که شما زیر مجموعه او هستید ارجاع دهید.
در عین حال شما دارای یک شماره حساب در شرکت اصلی هستید که هرقدر زیرگروههای شما زیادتر شوند حساب شما هم به همان شکل افزایش می یابد.

هیچکس نمی تواند رسیدن به پول با این روش را نفی کند. این روش باید در ابتدا شغل شما شود و در آن فعالانه عمل کنید. می توان تصور کرد پس از طی مدتی، زمانی خواهد رسید که شما در حال استراحت هستید و همینطور حساب شما به واسطه فعالیت زیر گروههای شما در حال افزایش است.
درست فکر کردن به معایب این سیستم برای افرادیکه کمی به آنچه غیر از پول نیز وجود دارد می اندیشند موجب بازداری آنها از وارد شدن به این سیستم می شود. حس پولدوستی حسی است که نهایت ندارد اما حس پولی که بدون زحمت بدست می آید تفاوتی با دزدی ندارد. به طور ناگهانی صاحب ثروت شدن لذت استفاده از آن ثروت را ندارد. به عبارت دیگر در یک طرف تصاحب پول وجود دارد و در طرف دیگر لذت خوب استفاده از آن. البته ممکن است در ابتدا این موضوع حس نشود اما پس از مدتی یک نوع بی ارزشی برای پول کار و زندگی برای شخص پدید خواهد آمد که دیگر حیات، زندگی و تلاش برای رسیدن پول اهمیت خود را از دست خواهد داد.

اما مهمترین عیب این سیستم این است که ضربه ای که این سیستم رفته رفته به اقتصاد کشور وارد می کند را با هیچ چیز دیگری نمی توان مقایسه کرد. به دلیل اینکه شرکتهای سرمایه گذار در خارج کشور هستند با داخل شدن هر فرد و زیر گروه هایش داخل سیستم ارز فروانی از کشور خارج می کنند و به پایین آمدن سطح نقدینگی اقتصاد کشور و به دنبال آن به افزایش فقر گرانی و فساد در جامعه که از تبعات ضعف اقتصاد جامعه هستند می انجامد.

جشن انتشار هفته نامه توقیف شده نامه قزوین

چهارشنبه, مرداد ۷م, ۱۳۸۳ | دسته‌بندی نشده | بدون نظر

آنها که عکس گرفتند (از راست به چپ) مریم آبرود(همکار گروه ادبی) – نسرین قوامی – وجیهه یوسفی(همکار گروه اجتماعی) – آزاده مشعوف(دبیر گروه حوادث) – محدثه قافله باشی(صفحه آرا) – بهنام محمودی(مسئول گروه تبلیغات) – مهدیه میر ناصری(همکار گروه شهری) – احسان میرزاده(نشسته روی صندلی) – حسن حسن زاده(سردبیر) – فرامرز طواف(دبیر گروه هنر و ادب) – علیرضا مافی(وکیل نشریه) – امید کرمی(همکار گروه جامعه) – علیرضا خدابخش(مسئول وب سایت) – احد چگینی(عضو شورای شهر قزوین) – مصطفی گنجه ها(دبیر گروه ورزش) – حسین طاهری قزوینی(دبیر اتاق خبر) – سعید مالک پور(عضو تشکل روزنامه نگاران دهخدا) آنها که عکس نگرفتند: حمید میزانی(مسئول صفحه موسیقی) – لیلا نظری(همکار گروه اجتماعی) آنها که نبودند: سید علی شهروزی(مدیر مسئول) - مرتضی ملا علیا(مدیر هنری) – زهرا غزنویان(دبیر گروه اجتماعی) – مهدیه قافله باشی(مسئول صفحه زنان) – محمد خیرخواه(دبیر گروه عکس) – مسعود خیرخواه(دبیر گروه اندیشه) – حمید مافی(دبیر گروه جامعه)- فرنازپور جعفر(همکار اتاق خبر) – مهدیه حاجی حسنی (همکار گروه خبر) – نسترن عرفانی(همکار گروه ورزش) – خانم فرمانی(همکار گروه اجتماعی) – نرگس جلیلوند (حروفچین) – عباس صلواتی(طراح لوگو) – وحید غزنویان(همکار گروه اقتصادی) – آقای یعقوب علی پور(همکار گروه اندیشه) – محسن قاسمی(مسئول دفتر نشریه)
کیک؛ شربت و نامه قزوین	از انتشار تا توقیف به روایت تصویر

آشتی

شنبه, مرداد ۳م, ۱۳۸۳ | دسته‌بندی نشده | بدون نظر

دستش را به طرفم دراز کرد.صدایم کرد.شوخی کرد.معذرت خواست.خندید.سر به سرم گذاشت.گفت :«بابا بی خیال! دنیا دو روزه…سخت نگیر.آشتی؟»
گلفروش دوره گرد در خیابان می چرخید.وسط خیابان دوید و یک شاخه گل برایم خرید.خنده ام گرفت.خواستم بگویم:«باشه آشتی…» اما یک موتورسوار خودش و گل زیبایش را روی زمین پرپر کرد.
سالها می گذرد و من از یادآوری آن روز در شرم می سوزم.